Yine toplum içinde yaşamak durumunda kalıyoruz. Yani her tarafımız kuşatılmış insanlarla; iyisiyle ve kötüsüyle, zengini ile yoksuluyla, katiliyle, merhametlisiyle v.s. Ve hareket edemiyoruz bazen. Ama yine de gerçek dünyayı bırakıp, düşler dünyasına geçiş yapamıyoruz.
Osamu Dazai kitapları okuyorum son günlerde. Japon edebiyatına devam. İlginçtir o da okuduğum son iki Japon yazar gibi intihar etmiş. Bilemiyorum ama galiba Japon yazarlar arasında intihar yaygın gibi görünüyor sanırım. Zengin bir ailenin çocuğu olan yazar çılgın bir hayat yaşamış; esrarkeş bir alkolik olarak intihar etmeyi defalarca denemiş.
Bu, aslında istemediğiniz bir şeyi yapmanız anlamına geliyor. Bu nedenle bunun yanlış olduğunu düşünüyorum. İstemediğim bir şeyi yapmak zorunda değilim. Birilerine ayıp olabilir ya da yanlış gelebilir, ama ben istemiyorum bunu; ben zorlamamışım o kişiyi beni araması için ya da ben davet etmemişim. Dolayısıyla, selam vermek istemediğimde vermiyorum. Konuşmak istemediğimde konuşmuyorum. Çünkü daha önce de söylediğim gibi, artık 60 yaşındayım ve kaybedecek bir dakikam bile yok.
Sabahattin Ali’yi severim. Onun “Türkiye’nin Gorkisi” olduğunu söyleyenler vardır, katılıyorum. Bütün kitaplarını okudum. Gerçekten içten ve yüreğinden yazmış bir yazardır. İnsan ruhunun karanlıklarında gezinen, orada bir ışık arayan bir yazardır; ama onun öyküsü de acıdır ve yarım kalmış, katledilerek yarım bıraktırılmıştır. Sabahattin Ali, hiç durmayan bir iç kanamadır.
Copyright © 2026 | WordPress Theme by MH Themes